Znacie to uczucie, kiedy w najmniej odpowiednim momencie na ekranie pojawia się komunikat „brak sygnału"? Przyczyną bywa pogoda, lecz znacznie częściej winowajcą okazuje się kawałek przewodu, który miał działać latami. Kabel koncentryczny w instalacji telewizji satelitarnej pełni rolę podobną do tętnicy w organizmie — pozostaje niewidoczny, a decyduje o tym, czy całość funkcjonuje bez zakłóceń. Widzimy to w praktyce niemal każdego dnia, gdy przychodzą do nas pytania o „dziwne piksele" albo zaniki obrazu w trakcie meczu, a diagnoza brzmi zawsze podobnie.

Anatomia przewodu, którą warto poznać

Przewód biegnący od czaszy do dekodera Polsat Box 4K albo Canal+ BOX+ 4K Dualbox nie jest zwykłym drucikiem. To precyzyjna, wielowarstwowa konstrukcja, w której każda warstwa ma ściśle określoną funkcję. W centrum znajduje się miedziana żyła o średnicy 1,13 mm — to ona prowadzi sygnał wysokiej częstotliwości, na którym opiera się cały przekaz satelitarny. Otacza ją dielektryk, najczęściej ze spienionego polietylenu, utrzymujący stałą odległość żyły od ekranu i decydujący o impedancji — 75 Ω to wartość obowiązująca w każdym fragmencie instalacji.

Nad dielektrykiem pojawia się ekran, zwykle podwójny: folia aluminiowa plus oplot miedziany o pokryciu rzędu 81%. Ta warstwa chroni sygnał przed zakłóceniami z zewnątrz i nie pozwala mu wydostać się na zewnątrz. Całość zamyka płaszcz — biały PVC w wersji do wnętrz, czarny polietylen (PE) w wersjach zewnętrznych. Modele oznaczone jako żelowane mają pod płaszczem dodatkową warstwę żelu, która w razie drobnego uszkodzenia powłoki zatrzymuje wilgoć zanim zdąży ona wniknąć głębiej. Żel nie zabezpiecza przed zalewaniem — to ostatnia linia obrony, gdy płaszcz już pękł.

Wpływ kabla na jakość odbioru

Telewizja satelitarna pracuje w paśmie od 950 do 2150 MHz, znacznie wyżej niż telewizja naziemna. Na tej częstotliwości kabel Triset-113 traci około 28 dB na każde 100 metrów. Każde zagięcie, każde złącze, każdy metr zbyt długiego odcinka dokłada swoją porcję strat. Gdy tłumienie sumuje się z niezbyt szczelnym wtykiem i lekko skorodowanym oplotem, dekoder pokazuje najpierw piksele, a chwilę później wspomniany komunikat o braku sygnału.

W polskich sklepach spotkasz 2 główne rodziny kabli. Triset-113 to klasa A w pełnym paśmie, a w większości zakresu nawet klasa A+ — wybór bezpieczny do każdej instalacji. RG-6 w wersjach budżetowych bywa klasy niższej, a jego oplot potrafi mieć pokrycie rzędu 42%. Różnica nie zawsze widać gołym okiem, ale w czasie deszczu czy przy dłuższym trasowaniu kabel gorszej klasy ujawnia niedostatki. Dla odbiorników 4K, w których operatorzy transmitują kanały w wyższej rozdzielczości, zapas na błędy jest jeszcze mniejszy.

Rola złącza F w całej instalacji

Złącze typu F to ten fragment instalacji, który w praktyce psuje się najczęściej. W sprzedaży dostępne są 3 warianty: nakręcane (najtańsze, do zastosowań domowych), zaciskane stożkowo (pośrednie) oraz kompresyjne (najtrwalsze). Każde złącze kompresyjne ma wewnętrzną uszczelkę, która po zaciśnięciu zaciskarką chroni wnętrze przed wilgocią — w przeciwieństwie do wtyku nakręcanego, który po pewnym czasie zaczyna się luzować.

Strata sygnału na jednym wtyku nakręcanym dochodzi do 0,8 dB, podczas gdy porządne złącze kompresyjne zamyka się w przedziale 0,2–0,4 dB. Przy kilku złączach różnica robi się zauważalna. Kolorowe oznaczenia na wtykach nie są przypadkowe: niebieski pasuje do kabli klasy RG-6, zielony do Triset-113 — to kwestia średnicy rdzenia, nie marketingu.

Trasowanie kabla w peszlu i na elewacji

Zanim przewód trafi na ścianę lub do ziemi, trzeba zadbać o 3 rzeczy. Po pierwsze, peszel (karbowana rura osłonowa) chroni kabel przed uszkodzeniami mechanicznymi, promieniowaniem UV i gryzieniem przez zwierzęta. Dla kabla o średnicy 6,8 mm wystarczy peszel o średnicy wewnętrznej od 16 do 25 mm — mniejszy utrudnia wymianę, większy zajmuje niepotrzebnie dużo miejsca. Trasa powinna być możliwie prosta, bez ostrych łuków.

Po drugie, na zewnątrz budynku używamy wyłącznie kabli w powłoce PE, najlepiej żelowanych. PVC po kilku sezonach słońca zaczyna pękać, a polietylen z domieszką sadzy wytrzymuje lata. Po trzecie, w peszlu warto zostawić linkę pilotującą — przyda się, gdy za kilka lat trzeba będzie wymienić kabel bez kucia ściany. Przy wejściu do budynku dobrze jest zrobić niewielką pętlę kabla skierowaną w dół — dzięki temu woda spływająca po płaszczu nie przedostaje się do wnętrza przez złącze. Minimalny promień gięcia kabla to zwykle 30-35 mm przy jednorazowym zagięciu.

Źródła problemów niezależne od kabla

Zanim zaczniecie demontować instalację, warto wykluczyć kilka prostszych przyczyn. Czasza mogła się obrócić pod wpływem wiatru — wówczas siła sygnału pozostaje wysoka, lecz jakość spada niemal do zera. Dekoder może pokazywać informację „zwarcie na wejściu antenowym SAT 1" albo „brak sygnału na wejściu SAT 1" — to zwykle sygnał uszkodzonego kabla albo złącza, ale również konwertera.

Drugą częstą przyczyną jest poruszenie samej anteny. Wystarczy sprawdzić, czy maszt trzyma pion (poziomica), a śruby mocujące nie poluzowały się po zimie. Azymut dla satelity Hotbird 13°E w rejonie Warszawy waha się od 185 do 195° względem północy rzeczywistej, elewacja od 28 do 32°, a skręt konwertera to około -6°. Dla Astra 19.2°E wartości te przesuwają się odpowiednio: azymut 178-186°, elewacja 30-31°, skew bliski -1,4°. Najprościej skorzystać z internetowego kalkulatora azymutu po wpisaniu dokładnych współrzędnych. W praktyce wystarczy kilkusekundowe szukanie, by uzyskać wiarygodne liczby.

Domowa diagnostyka w kilku krokach

Jeśli macie pod ręką multimetr, możecie w kilka minut sprawdzić ciągłość żyły wewnętrznej i brak zwarcia z ekranem. Tryb „ciągłość" albo „buzzer" — jeden koniec sondy na żyłę, drugi na metalową część wtyku F. Kabel sprawny pokaże niską rezystancję, uszkodzony — przerwę albo zwarcie. Sprawdźcie też oba końce osobno, by wykluczyć sytuację, w której uszkodzenie dotyczy samego wtyku, a nie kabla.

Drugi sposób jest jeszcze prostszy: delikatnie poruszajcie kablem w okolicach złączy i w miejscach, gdzie biegnie on przez otwory w ścianie. Jeśli obraz reaguje na każdy ruch — widać piksele, chwilowe zaniki, „stop-klatki" — to silna wskazówka, że uszkodzenie znajduje się właśnie w tym fragmencie. Komunikat „sprawdź instalację antenową i podłączenie sygnału do wejścia LNB", typowy dla dekoderów Polsat Box, sugeruje z kolei problem z zasilaniem konwertera, które biegnie tym samym kablem. W takim przypadku warto też sprawdzić napięcie na wejściu konwertera miernikiem — powinno mieścić się w przedziale 12-18 V.

Łączenie 2 odcinków kabla

Przetarcie w jednym miejscu, pęknięty wtyk albo kabel zbyt krótki przy przestawianiu mebli — to sytuacje, w których zamiast wymiany całego odcinka można użyć łącznika. W żargonie instalatorów funkcjonuje nazwa beczka — to niewielki, niklowany element z 2 gniazdami F. Po odcięciu uszkodzonego fragmentu na obu końcach kabla zakłada się po jednym wtyku F (najlepiej kompresyjnym), a następnie łączy się je właśnie beczką. Taśma samowulkanizująca dodatkowo zabezpiecza połączenie przed wilgocią, gdy całość znajduje się na zewnątrz.

Warto jednak wiedzieć, kiedy taka naprawa nie ma sensu. Gdy płaszcz kabla jest popękany na długim odcinku, miedź pokryła się zielonym nalotem, a kabel jest sztywny i suchy w dotyku — wymiana całego odcinka będzie pewniejsza niż seria prowizorycznych połączeń. Sygnałem ostrzegawczym jest też sytuacja, w której na jednym fragmencie trasy musielibyście wykonać więcej niż jedno połączenie — każde kolejne złącze to kolejne potencjalne miejsce awarii i dodatkowa strata sygnału. Stara zasada instalatorów mówi: 1 połączenie na trasie to dopuszczalne, 2 to już kłopot w przyszłości.

Kiedy oddać sprawę fachowcowi

Prace na wysokości, strojenie konwertera Quattro pod multiswitch w budynku z kilkoma odbiornikami, a także wszelkie naprawy wymagające wejścia na dach — w takich sytuacjach lepiej sprawdza się doświadczony instalator. Multiswitch wymaga precyzyjnego podłączenia 4 kabli z konwertera do wejść oznaczonych VL, VH, HL, HH — pomyłka w jednym oznaczeniu powoduje, że część kanałów nie działa, a znalezienie przyczyny zajmuje kolejne godziny.

W blokach, gdzie instalacja antenowa jest wspólna dla całego pionu, prace wymagają zgody spółdzielni albo wspólnoty, a w budynkach zabytkowych — dodatkowych uzgodnień. W takich przypadkach rozsądniej jest zamówić usługę z konkretnym zakresem niż ryzykować mandat albo uszkodzenie cudzej instalacji. Doświadczony instalator dysponuje też miernikiem z analizatorem widma, który w kilka sekund pokaże, czy problem leży w kablu, złączu czy w ustawieniu czaszy.

Elementy typowej instalacji

Lista rzeczy potrzebnych w typowej instalacji jednego dekodera wygląda następująco:

• Kabel Triset-113 w izolacji PE (zewnętrzny) albo PVC (wewnętrzny), w odcinku odpowiednim do planowanej trasy — dla pojedynczego odbiornika nie powinna ona przekraczać 30 m.
• 2 wtyki F dopasowane do średnicy kabla, najlepiej kompresyjne.
• Łącznik żeńsko-żeński, popularnie nazywany beczką — przydatny nie tylko do naprawy, lecz także do połączenia 2 krótszych odcinków.
• Peszel karbowany o średnicy wewnętrznej od 16 do 25 mm z linką pilotującą.
• Opcjonalnie: zaciskarka do złączy kompresyjnych i ściągacz izolacji — jeśli planujecie samodzielny montaż.
• Opaski zaciskowe odporne na UV, kołki rozporowe do mocowania uchwytu oraz taśma samowulkanizująca do uszczelniania połączeń na zewnątrz.

Średnica czaszy w polskich warunkach powinna wynosić od 80 do 90 cm. Mniejsze talerze sprawdzają się w miastach z silnym sygnałem, większe — na obrzeżach i w miejscach z częściowym zadrzewieniem.

Znaczenie kabla dla stabilnego odbioru

Kabel w instalacji satelitarnej to nie detal — to warunek, bez którego nawet najlepsza czasza i najdroższy dekoder nie pokażą pełni swoich możliwości. Traktujcie go jak inwestycję: dobry Triset-113 z miedzianą żyłą, poprowadzony w peszlu, zakończony wtykami kompresyjnymi, posłuży latami bez interwencji. Tani przewód z marketu, prowadzony na łamańca, z nakręcanymi wtykami — zawiedzie w pierwszą poważną ulewę albo podczas wichury.

Przy każdej czynności na instalacji przypomnijcie sobie jedną zasadę: każde zagięcie poniżej dopuszczalnego promienia, każde niezaciśnięte złącze, każdy luz w mocowaniu to zaproszenie dla problemu. 5 minut dodatkowej staranności przy montażu oszczędza godziny szukania usterki w czasie meczu albo filmu.

Właściciele domów, którzy marzą o telewizji satelitarnej w kilku pokojach, doskonale znają problem gęstej sieci kabli koncentrycznych oplatających ściany. Tradycyjny montaż anteny wymaga osobnego przewodu dla każdego tunera, co przy czterech odbiornikach tworzy nieestetyczną pajęczynę. Technologia Unicable pojawiła się jako eleganckie rozwiązanie, które redukuje liczbę przewodów do minimum. Sytuacja komplikuje się jednak, gdy chcemy odbierać sygnał nie z jednego, ale z dwóch satelitów jednocześnie. Czy zatem standardowy konwerter Unicable poradzi sobie z odbiorem z Hotbirda i Astry?

Jak działa technologia Unicable

Unicable, zwana również SCR lub dCSS w nowszej wersji, to system dystrybucji sygnału satelitarnego, który w jednym kablu koncentrycznym tworzy kilka niezależnych kanałów komunikacyjnych. Każdy podłączony dekoder otrzymuje swój własny, dedykowany wycinek pasma częstotliwości, tzw. User Band, i może swobodnie przełączać się między wszystkimi transponderami na danym satelicie. Rozwiązanie to jest tak wydajne, że przy zastosowaniu konwerterów Unicable II zgodnych z normą EN50607, jeden kabel może obsłużyć nawet 32 tunery w 32 niezależnych odbiornikach.

Konwertery te pracują w dwóch standardach: starszym EN50494, który obsługuje do 8 kanałów User Band, oraz nowszym EN50607, który rozbudowuje tę liczbę do 32. Producenci tacy jak Inverto, GT-Sat czy Ankasat oferują różne modele, od prostych Single z jednym wyjściem SCR, przez Twin i Quad z dodatkowymi wyjściami Legacy, aż po zaawansowane rozwiązania z wieloma wyjściami.

Popularne modele to między innymi Inverto IDLB-SIN2120C0UNI2L-1PP z impedancją wyjściową 75 Ω, współczynnikiem szumów 0,1 dB i wzmocnieniem sygnału minimum 55 dB. Inny model, Inverto 32UL40, pracuje w zakresie częstotliwości wejściowej 10,7-12,75 GHz i obsługuje do 32 odbiorników. GT-Sat Wide Band to z kolei konwerter przeznaczony do współpracy z multiswitchami cyfrowymi, co jest ważne przy odbiorze z dwóch satelitów.

Konwertery Unicable II, takie jak Inverto IDLU-32L412-UNBRR-OPN, umożliwiają jednoprzewodową transmisję sygnału do maksymalnie 32 odbiorników satelitarnych. Pracują one w dwóch standardach: EN50494 (Unicable I) oraz EN50607 (Unicable II). Parametry na jakich ma pracować ustawia się za pomocą oprogramowania komputerowego i dedykowanego programatora.

Czy Unicable obsługuje dwa satelity

Odpowiedź brzmiałaby: nie, standardowy konwerter Unicable nie nadaje się do bezpośredniego odbioru sygnału z dwóch satelitów. Standardowy konwerter Unicable, taki jak popularny model Inverto, przeznaczony jest wyłącznie do odbioru sygnału z jednego satelity. Problem pojawia się, gdy chcemy połączyć sygnał z Hotbirda 13°E i Astry 19,2°E.

Przyczyną jest zasadnicza niezgodność protokołów komunikacyjnych. DiSEqC to zestaw komend przesyłanych napięciem i tonem 22 kHz, które fizycznie przełączają tory sygnałowe w multiswitchu. Unicable opiera się natomiast na przesyłaniu cyfrowych komend w ramach własnego protokołu, który nie został zaprojektowany do współpracy z DiSEqC. Dekoder nie będzie w stanie porozumieć się z takim hybrydowym układem, co skutkuje brakiem sygnału.

Potwierdza to wiele źródeł, w tym dyskusje na forum Elektroda, gdzie jednoznacznie stwierdza się, że Unicable w ogóle nie obsługuje i nigdy nie obsługiwało standardu DiSEqC. Można mieć w tunerach operatora tylko instalację Unicable albo DiSEqC, ale nie obie jednocześnie.

W praktyce oznacza to, że jeśli używamy konwertera Unicable, opcja przełączania DiSEqC w menu dekodera zostanie automatycznie wygaszona. To zabezpieczenie programowe, które chroni przed próbą skonfigurowania niedziałającego zestawu.

Rozwiązania dla odbioru z dwóch satelitów

Mimo tych ograniczeń, odbiór sygnału z dwóch satelitów przy użyciu technologii Unicable jest możliwy, jednak wymaga specjalnej konfiguracji sprzętowej. Istnieją dwa główne podejścia do rozwiązania tego problemu.

Zestaw z multiswitchem cyfrowym Unicable

Najbardziej zaawansowane rozwiązanie to zastosowanie zestawu składającego się z:

• Dwóch konwerterów typu Wide Band
• Programowalnego multiswitcha cyfrowego Unicable, np. GT-SAT GT-dMTS1T

Taki zestaw pozwala na podłączenie do 24 niezależnych dekoderów telewizji satelitarnej przy pomocy tylko jednego kabla z multiswitcha. Z anteny do multiswitcha muszą być jednak doprowadzone 4 przewody - po dwa dla każdego satelity. Dekodery muszą obsługiwać nowy protokół Unicable, najlepiej w wersji EN50607.

Zestaw ten jest zalecany do dekoderów z głowicą FBC, takich jak VU+ Solo4k czy VU+ Ultimo4k, co pozwala na pełne wykorzystanie głowicy FBC z 8 lub 16 niezależnymi tunerami wirtualnymi na 2 satelity. W praktyce oznacza to, że można jednocześnie nagrywać kilka kanałów z jednego satelity i oglądać inne z drugiego.

Schemat podłączenia wygląda następująco: dwa konwertery Wide Band podłączone do anteny ustawionej na Hotbirda i Astrę, następnie cztery kable (po dwa z każdego konwertera) podłączone do wejść multiswitcha GT-dMTS1T. Z multiswitcha wychodzi jeden kabel, który rozdzielany jest za pomocą standardowych rozgałęźników z gniazdami typu F do poszczególnych odbiorników.

Konwertery z wyjściami Legacy

Innym rozwiązaniem są konwertery Unicable z dodatkowymi wyjściami Legacy, np. Inverto Unicable + Twin czy Ankasat SCR + 4x Legacy. Te urządzenia łączą w sobie technologię jednokablową z tradycyjnymi wyjściami uniwersalnymi.

Konwerter taki ma na przykład jedno wyjście SCR (Unicable) i dwa wyjścia standardowe LNB Universal. Pozwala to na jednoprzewodową transmisję sygnału do maksymalnie 4 odbiorników z oznaczeniem Unicable w menu, a jednocześnie obsługę starszych urządzeń poprzez wyjścia Legacy.

W ten sposób można podłączyć jeden satelita przez Unicable, a drugi przez tradycyjny DiSEqC. Rozwiązanie to sprawdza się szczególnie w przypadkach, gdy mamy mieszankę nowych i starszych odbiorników. Parametry techniczne takich konwerterów to zwykle impedancja 75 Ω, napięcie DC 11-20 V, maksymalny prąd 450 mA.

Ważne jest, aby rozgałęźniki używane w instalacji przepuszczały napięcie i miały odpowiednie pasmo przenoszenia. Jeszcze nie widziałem konwertera unicable z obsługą DiSEqC, dlatego odpowiedź na pytanie, czy można połączyć Unicable z DiSEqC, brzmi: nie.

Kompatybilność z dekoderami polskich platform

Nie wszystkie dekodery polskich platform obsługują technologię Unicable. W przypadku platformy nc+ kompatybilne modele to:

• 4K UltraBOX+ (Unicable I/II)
• mediaBOX+ (ADB ITI-3740SX)
• turboBOX+ (ABD ITI-5720SX)
• wifi Premiumbox+ (ADB NCP-4740SF)
• BOX+ (tylko ADB ITI-2849/2850/2851S)
• PVR BOX+ (tylko ADB ITI-5800SX, znany jako nbox recorder)

Cyfrowy Polsat oferuje wsparcie dla Unicable w następujących modelach:

• Evobox PVR
• Mini HD 2000
• HD 3000
• HD 5000
• HD 5500s
• HD 6000
• PVR HD 7000 (tylko Unicable I)

Warto pamiętać, że nie wszystkie dekodery z oferty CANAL+ obsługują technologię Unicable. O to, czy konkretny dekoder jest kompatybilny, należy zapytać sprzedawcę. Problemów nie robi za to Cyfrowy Polsat - wszystkie dekodery tego operatora są kompatybilne z opisywaną technologią.

Praktyczne wskazówki dotyczące instalacji

Instalacja anteny satelitarnej do odbioru z dwóch satelitów wymaga dokładnego ustawienia parametrów. /p>

Do precyzyjnego ustawienia zaleca się użycie kalkulatorów online, gdzie można wprowadzić dokładne współrzędne geograficzne miejsca instalacji. W praktyce oznacza to, że należy wpisać szerokość i długość geograficzną, a kalkulator poda dokładne wartości azymutu, elewacji i kąta skręcenia konwertera.

W przypadku układu zeza, gdzie dwa konwertery zamontowane są na specjalnym uchwycie antenowym, odległość między głowicami powinna wynosić około 5-7 cm. Ważne jest, aby konwerter dla Astry znajdował się nieco wyżej niż dla Hotbirda, ze względu na różnicę w elewacji. Antena powinna mieć średnicę co najmniej 80 cm, aby zapewnić stabilny odbiór sygnału z obu satelitów.

Do montażu konwerterów na uchwycie zeza potrzebne będą:

• Uchwyt zezujący z regulacją odległości między konwerterami
• Dwa konwertery LNB - najlepiej Wide Band dla lepszej kompatybilności z Unicable
• Śruby i nakrętki do mocowania konwerterów
• Kabel koncentryczny RG-6 o impedancji 75 Ω
• Złączki typu F do połączeń
• Taśma samoprzylepna lub opaski kablowe do zabezpieczenia przewodów

Przy podłączaniu kabli ważne jest, aby:

• Kable były odpowiednio długie, z uwzględnieniem zapasu na ewentualne regulacje
• Złączki były dobrze dokręcone, aby zapewnić dobrą jakość sygnału
• Kable nie były zbyt mocno zaginane, co mogłoby pogorszyć jakość sygnału
• Wszystkie połączenia były zabezpieczone przed wilgocią

Możliwości i ograniczenia systemu Unicable

Standardowy konwerter Unicable sam w sobie nie nadaje się do odbioru z dwóch satelitów. Jednak dzięki zastosowaniu odpowiedniego zestawu urządzeń - dwóch konwerterów Wide Band i programowalnego multiswitcha cyfrowego Unicable - możliwe jest zbudowanie instalacji, która pozwala na odbiór sygnału z Hotbirda i Astry przy użyciu technologii jednokablowej.

Należy pamiętać, że:

• Unicable i DiSEqC to dwa różne, niekompatybilne ze sobą protokoły
• Do odbioru z dwóch satelitów konieczny jest multiswitch cyfrowy Unicable
• Dekodery muszą obsługiwać protokół Unicable, najlepiej EN50607
• Z anteny do multiswitcha muszą być doprowadzone co najmniej 4 przewody
• Od multiswitcha do odbiorników wystarczy jeden kabel koncentryczny

Dla osób, które nie chcą inwestować w zaawansowaną instalację z multiswitchem, alternatywą są konwertery Unicable z wyjściami Legacy. Pozwalają one na połączenie technologii jednokablowej z tradycyjnym DiSEqC, choć w bardziej ograniczonym zakresie.

Warto również pamiętać, że nie wszystkie dekodery dostępne na rynku obsługują Unicable. Przed zakupem sprzętu należy sprawdzić, czy dany model posiada odpowiednią funkcjonalność w menu. W przypadku wątpliwości, zawsze można skonsultować się z doświadczonym instalatorem anten satelitarnych, który pomoże dobrać odpowiednie urządzenia i skonfigurować instalację.

Technologia Unicable to doskonałe rozwiązanie dla osób, które chcą zredukować liczbę kabli w swojej instalacji telewizji satelitarnej. Jednak przy odbiorze z dwóch satelitów wymaga ona specjalnej konfiguracji i odpowiedniego doboru sprzętu. Dzięki dostępnym na rynku rozwiązaniom, takim jak multiswitche cyfrowe Unicable czy konwertery z wyjściami Legacy, możliwe jest zbudowanie instalacji, która łączy zalety technologii jednokablowej z możliwością odbioru z wielu satelitów.